vrijdag 29 augustus 2008 

Vandaag was er opeens een ontmoeting met een tot dan onbekend gezin in Steenwijk die ons confronteerde met onze eigen geschiedenis. Ook zij hebben een zoon van ongeveer dezelfde leeftijd als Joris die een tumor in zijn hoofd had. Gelukkig kon dit operatief worden verwijderd en als ik het goed heb begrepen is de prognose gunstig. Maar de essentie van de ontmoeting zat vooral in de betekenis die een dergelijke ziekte heeft op het "levenspatroon". We hebben al eerder geschreven dat het nooit meer de zorgeloosheid is van voor de ziekte. Hoe pak je de draad weer op; en hoe ga je om met het ziekteverleden. Met Joris gaat het gewoon heel erg goed. Medisch gezien is hij eigenlijk klaar. Ondanks het behandelprotocol waarin allerlei termijnen staan voor de nazorgfase en de uit te voeren handelingen heeft Joris nu nog maar één keer per jaar een controle waarbij alleen het bloed nog wordt bekeken. Dus geen MRI, geen torax foto's en dergelijke meer. Net na onze zomervakantie is Joris door zijn lijfarts dr. Bökkerink in het Radboud ziekenhuis bekeken. Ze houden aandacht voor zijn lange termijn ontwikkeling en dan vooral zijn nierfunctie omdat de chemo zo zijn bij- en nawerkingen heeft.

Ondertussen gaat Joris verder. Behalve zijn haar groeit hij misschien iets langzamer dan gemiddeld maar opvallend is het niet. Hij was nooit groot, breed of dik maar eerder tenger. Ondertussen is zijn bril vervangen want zijn "zieke" oog heeft toch iets aan kwaliteit ingeboet. Joris heeft de teruggang in zijn gezichtsvermogen aangegrepen om een ander modieuze bril uit te zoeken.
















Foto 1. Joris tijdens de vakantie in Zuid Frankrijk.

Joris is een bezig baasje. Zijn "spaarzame" vrije tijd gaat op aan het verzamelen van antiek zoals hij het noemt. Ger en Willeke zien het vooral als oude zooi. Alles wat bij de straat staat en waar een elektrische spoel of schakelaartje aan zit gaat mee naar huis. Zo nu en dan slaat de hoofdzekering door hetgeen een bewijs is van Joris zijn experimenten. Houten planken zijn evenmin veilig. Zagen, timmeren en als dat niet werkt worden rollen tape gebruikt om bouwsels te vervaardigen. Minstens een keer maand wordt de uitgestelde tocht naar de stortplaats gereden om weer plaats te scheppen. En naast deze vrijetijds besteding is Joris behalve met scouting en judo ook begonnen met paardrijden. We hebben hem nooit gestimuleerd om te gaan paardrijden maar hij is jarenlang getuige geweest van onze eigen voorliefde voor de paardensport. In het voorjaar gaf hij aan om samen met Emma te willen gaan paardrijden. Dus nu zitten Emma en Joris samen op paardrijles. We moeten toegeven dat het verblijven op een manege ook onze interesse weer ernstig aanwakkert. De vraag of wij de draad weer oppakken hebben we nog niet beantwoord maar wie weet als onze kinderen ouder zijn en de roep om een eigen pony of paard misschien een kwestie van tijd is.

En of dit alles nog niet genoeg is, is Joris ook doorgegaan met het duiken. Nadat hij met zijn verjaardag vorig jaar een eerste zwembadduik had gemaakt wilde hij graag verder. Vanaf oktober is Joris bij Wouter en Karen van De Blauwe Zeester in Oosterbeek gaan lessen. Net voor de vakantie heeft hij zijn eerste buitenduik gemaakt en in de vakantie werd het een heuze Franstalige duikcursus. Omdat Ger graag met hem wilde gaan duiken is hij er ook aan begonnen. Het enthousiasme van beiden is groot en Emma die daarvoor veel te jong is begint ook aan te dringen.





























Foto 1. Ready for take off, maar dan in het Frans. Ger staat er achter ook al klaar.
Foto 2. Joris terug aan wal, heeft "afgehangen".
Foto 3 en 4. Joris met Coralie zijn instructrice onderweg.

Als je dit zo alles leest moet je wel concluderen dat het goed gaat met Joris, en dat is ook zo. Niettemin op school moet hij er hard aan trekken. Alles waar geen redenering voor is op te hangen en gewoon "weetjes" zijn kost hem veel moeite. Het automatiseren is en blijft een obstakel. De begeleiding op school is geweldig maar ook thuis heeft hij extra aandacht nodig. Extra leesuren, topo tot het oneindige oefenen en voortdurend hem achterna lopen of hij zijn afspraken thuis, op school en waar verder dan ook niet vergeet. Soms denken we wel eens of we hem niet overvragen of overvoeren. Dekken we daar onze onzekerheden misschien mee toe. Of stoppen we de tijd zo vol dat een moment van bezinning geen kans krijgt. Geen idee maar de realiteit is dat ontmoetingen zoals bovenaan beschreven maar ook de media aandacht voor Maarten van der Weijden en zijn gouden Olympische medaille voor de 10 km zwemmen je bewegen en dus niet onopgemerkt passeren. Hoe vol je de dag ook stopt, vlak onder de oppervlakte ligt een open zenuw die eenvoudig te beroeren is. Het klinkt misschien wel obligaat maar ons leven heeft meer intensiteit gekregen. De vanzelsprekendheid en daarmee de onbevangheid is verdwenen. Aan de andere kant laten we de dingen ook komen zoals ze komen. De tijd vliegt voorbij en Joris mag binnen ruime marges het leven pakken zoals hij het wil.

Het zal wel weer even duren voor we weer een berichtje plaatsen. We spreken af dat geen bericht een goed bericht is. Als we de tijd hebben zullen we de site gaan aanpassen. De fotopagina is ondertussen door de webbeheerder van freebsd.technocare.com van het internet gehaald en dat vraagt om een aanpassing. Joris zit ondertussen ook op Hyves. We moeten bekennen dat we niet goed weten wat hij daar aan het vertellen is maar het zal wel een kwestie van tijd zijn dat zijn Hyvespagina het van deze site gaat winnen.